ზოგჯერ ჯავშანი არ გჭირდება, რათა თავი დაცულად იგრძნო, ზოგჯერ უბრალოდ შიფონის კაბა გჭირდება.”

ანჯელინა ჯოლი – ვოგის 2004 წლის მარტის ნომერი

„ივ სან ლორანმა ქალებს ძალა მისცა, შანელმა გაათავისუფლა ისინი და როდესაც ლანვინს შევუერთდი, ვფიქრობდი ‘რა მოვუტანო ქალებს?’ ერთ დღეს, ნიუ-იორკში, მეგობრისგან წერილი მივიღე – ტაქსში იჯდა და სასამართლოსკენ თავის საშინელ ქმართან შესახვედრად მიემართებოდა და მითხრა, ‘ალბერ, ლანვინის კაბა მაცვია და თავს ძალიან დაცულად ვგრძნობ.’ ეს ჩემთვის უდიდესი კომპლიმენტი იყო მათ შორიც, რაც კი ოდესმე მიმიღია. ხუთასმა გრამმა აბრეშუმის ნაჭერმა რომ მას თავი დაცულად აგრძნობინა – მართლა გამაბედნიერა.“

კარლი კლოსი – ვოგის 2009 წლის ივლისის ნომერი

ჩემი აზრით, მოდის მიზანი ბედნიერების გამოწვევაა.” 

სარა ჯესიკა პარკერი – ვოგის 2010 წლის მაისის ნომერი

„მომწონს პირველი კლასი, პირველი კლასის ხალხი კი არა – მათ მატარებლის მგზავრებს ვამჯობინებ. მომწონს კარგი რესტორნები, მაგრამ გემო მაკდონალდსის მირჩევნია. მომწონს იყო სრულყოფილი, სრულყოფილება კი არა – ვფიქრობ ეს საშიშია. სრულყოფილების იქით არაფერია. ვიცი, მოსიარულე წინააღმდეგობა ვარ.”

დარია ვერბოვი – ვოგის 2011 წლის აპრილის ნომერი

„არ არსებობს მოდის მსგავსი ინდუსტრია. არცერთ კინო სტუდიას არ შეუძლია საკუთარ თავზე აიღოს წელიწადში 8 ბლოგბასტერის გადაღება. არცერთ მუსიკოსს არ შეუძლია წელიწადში 14 ჰიტის გამოშვება. მოდაში შეგვიძლია. ჰოლივუდში ნეტფლიქსი და ეფლი იღებენ კონტროლის სადავეებს ხელში. მუსიკაში ახლა ყველაფერს იწერენ,მაგრამ მოდაში ჩვენ დავრბივართ. დავრბივართ, დავრბივართ, დავრბივართ, მაგრამ კალორიებს არ ვწვავთ. ჩემი მწვრთნელი მეუბნება, რომ ათლეტის გონება მაქვს და არა – სხეული. ”

ქეროლაინ ტრენტინი – ვოგის 2005 წლის ივლისის ნომერი

„არ ვარ პლასტიკური ქირურგი, ადამიანის შეცვლა არ შემიძლია, მაგრამ როცა ვხედავ ქალს, რომელიც ჩემი სამოსით უფრო ლამაზად გამოიყურება, ვხვდები, რომ ჩემს საქმეს კარგად ვაკეთებ.”

საშა პივოვაროვა და ლილი დონალდსონი – ვოგის 2006 წლის აპრილის ნომერი

„რამდენიმე წელია უსახლკარო ვარ. ყველაფერი დავკარგე: ჩემი სტუდია, გუნდი, ეგო, ღირსება, ყველაფერი. ამბობენ, რომ ერთადერთი, რასაც უსახლკაროსგან ვერავინ წაიღებს არის გონება. შემოქმედებით ხელმღვანელად უკვე რამდენიმე წელია არ მიმუშავია, არ მქონია მარკეტინგის გუნდთან შეხვედრა, არ მქონია ნაჭრების შესარჩევად შეხვედრა, არ მქონია შოუსთან დაკავშირებული შეხვედრები, მაგრამ საკუთარ თავს კვლავ შევხვდი. კვლავ გავხდი დიზაინერი, კვლავ დავიწყე ოცნება და ფიქრი, დავიწყე ქუჩაში მუშაობა, რადგან ამბობენ, რომ მოდა ასევე არის ქუჩის მოდა. ასე რომ ჩემი სტუდია ქუჩაში გადავიტანე და უბრალოდ ვაკვირდებოდი გარშემო ხალხს.”

ნატალია ვოდიანოვა – ვოგის 2010 წლის ივლისის ნომერი

„მას შემდეგ, რაც სან ლორანის არქივებში 1 თვე გავატარე, დეპრესია დამეწყო. ვფიქრობდი მე რა უნდა გამეკეთებინა, როცა მას უკვე ყველაფერი შექმნილი აქვს. ფსიქოლოგმა მკითხა, ივის ხომ არ მშურდა. არა, არ მშურდა. მე მხოლოდ მათი მშურს, ვინც ბევრს ჭამს და წონაში არ იმატებს.“

ქეროლაინ ტრენტინი – ვოგის 2007 წლის იანვრის ნომერი

ჯერ ვიყავით კუტიურიეები, შემდეგ დიზაინერები, შემდეგ გავხდით კრეატიული დირექტორები, ახლა ინფლუენსერები ვართ.”

ქეროლაინ ტრენტინი და ალბერ ელბაზი – ვოგის 2012 წლის აპრილის ნომერი

„ჩურჩული უფრო ეფექტურია, ვიდრე ყვირილი. ყვირილი ყველას ესმის, მაგრამ ყველა არ იგებს. როცა ჩურჩულებ შეიძლება არც ისე ბევრ ადამიანს შეუძლია შენი მოსმენა, მაგრამ ის უფრო ღრმად აღწევს მათში.”

რაკელ ციმერმანი – ვოგის 2004 წლის დეკემბრის ნომერი

„ორმა განსხვავებულმა ქალმა ორი განსხვავებული რამ მითხრა სხვადასხვა დროს, მე კი ყოველთვის მათ ვუბრუნდები. ერთმა მითხრა, რომ ყოველთვის, როცა ლანვინი აცვია, მამაკაცებს უყვარდებათ, ვიფიქრე, რომ ეს მშვენიერია. მეორემ მითხრა, რომ ტაქსში იჯდა და თავისი ქმრის ადვოკატთან შესახვედრად მიდიოდა, რადგან განქორწინება სურდა, მაგრამ მას ლანვინი ეცვა და თავს ძალიან დაცულად გრძნობდა. თუ ჩემი წყალობით კაცებს ქალები უყვარდებათ და თუ ქალების დაცვა შემიძლია, მაშინ შემიძლია მშვიდად მოვკვდე.”

ჟიზელ ბუნდჩენი – ვოგის 2006 წლის ოქტომბრის ნომერი