„1997 წელს 40 კასტინგზე ვიყავი. ალექსანდრ მაკქუინი იყო ერთადერთი დიზაინერი, რომელმაც ამიყვანა. კასტინგი ძალიან კარგად მახსოვს, მაკქუინიც იქ იყო. მან წარმოუდგენელი ქუსლები მომაწოდა და მხოლოდ ერთი რამ მითხრა: ‘გაიარე!’ მეც გავიარე და ამიყვანა. ჩვენების დღემდე არ ვიცოდი რა უნდა მცმოდა. მივედი და აღმოჩნდა, რომ ფაქტობრივად არაფერი მაცვია. მითხრეს, რომ წელს ზევით შიშველი უნდა გამოვიდე.

მე კარგი გოგო ვიყავი, გოგო, რომელსაც ეშინოდა, რომ მშობლები ამ ფოტოებს ნახავდნენ და ცხოვრების ბოლომდე არ აპატიებდნენ. მეგონა ჩვენების შემდეგ ჩემი მშობლები დამირეკავდნენ და მეტყოდნენ: „შენი მოდელობა მორჩა, სახლში დაბრუნდი!“ მთელი სეზონის განმავლობაში, ეს ერთადერთი შოუ იყო, რომლისთვისაც ამიყვანეს და უარის თქმაც არ მინდოდა, რადგან კარიერაზე უარის თქმას უდრიდა. არ ვიცოდი რა მექნა, ინგლისურად კარგად ვერ ვსაუბრობდი,ტირილი დავიწყე.

მაკიაჟის არტისტმა შემაჩნია და მითხრა: ‘არ ინერვიულო, რამეს მოვიფიქრებ,’ თეთრად დამახატა. თავი უფრო დაცულად ვიგრძენი, მაგრამ მაინც გამიჭირდა. ჩვენების დროს ტირილი დავიწყე და მაკიაჟი ჩამომეშალა, თუმცა ყველას ეგონა, რომ წვიმის ბრალი იყო, სინამდვილეში ჩვენებაზეც ვტიროდი.

ეს ჩვენება ჩემს კარიერაში ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი იყო, რადგან მაკქუინის შოუს შემდეგ დაიწყო ჩემი საერთაშორისო კარიერა.“ – ჟიზელ ბუნდჩენი.