დიზაინერებიინტერვიუებიმსოფლიო

ნიკოლა ჟესქიერის გზა გოლფის მოთამაშეების ოჯახიდან მაღალი მოდის მწვერვალამდე

ნიკოლა ჟესქიერი ვენითი ფეარისთვის ენი ლეიბოვიცის ობიექტივში

„დაახლოებით 7 წლის ასაკში დავიწყე კაბების ხატვა. ჩემს ოჯახში ყველა გოლფს თამაშობს. როცა მამას ვუთხარი,რომ გოლფს არ ვითამაშებდი და მინდოდა კუტიურიე გამოვსულიყავი, გამიგო და გვერდში დამიდგა. მირჩია პარიზში ჩამოსვულიყავი და რომელიმე დიზაინერთან ინტერნად დამეწყო მუშაობა. სახლიდან წამოსვლა ძალიან ემოციური იყო. დედა ტიროდა, რადგან იცოდა პარიზიდან უკან საცხოვრებლად აღარ დავბრუნდებოდი. მეც ამეტირა, როგორც ფილმებში ხდება, პარიზში 500 დოლარით ჩამოვედი. ჩემი ნახატები ჟან პოლ გოტიეს მივუტანე, გოტიეს მოვეწონე და პირველი სამსახური მომცა. ასისტენტად რამდენიმე წელი ვმუშაობდი.
1996 წელს პარიზში ჭორები გავრცელდა, რომ ჰელმუტ ლენგი ბალენსიაგას შემოქმედებით ხელმძღვანელად უნდა დაენიშნათ. ჩემი ოცნება იყო ჰელმუტის ასისტენტი გავმხდარიყავი, ამიტომ ბალესიაგაში გადავედი. ჭორები არ გამართლდა. 1 წელში მფლობელებმა გადაწყვიტეს, რომ ახალი შემოქმედებითი დირექტორი ახალგაზრდებში მოეძებნათ, ასე აღმოვნჩდი 24 წლის ასაკში ბალენსიაგას შემოქმედებითი ხელმძღვანელი. მეშინოდა, რადგან ბალენსიაგა ძალიან რთულ მდგომარეობაში იყო, არავის აინტერესებდა, მაგრამ ვიცოდი, რომ საკუთარი თავის რწმენა უნდა მქონოდა. ყოველთვის ვფიქრობდი, თუ მე მომცეს ეს სამსახური, თუ მე ამირჩიეს, ესეიგი მათ ჩემი ხედვა აინტერესებთ. დღესაც ასე ვარ. ყურადღებას ვაქცევ, ვიზიარებ რას ამბობენ სხვები, მაგრამ ჩემი აზრი ჩემთვის გადამწყვეტია,რადგან მათ ჩემი ხედვა სჭირდებათ.

ნიკოლა თავის ძაღლებთან ერთად ენი ლეიბოვიცის ობიექტივში

რამდენიმე სეზონის შემდეგ ვითარება შეიცვალა. ძალიან ბევრ წერილს ვიღებდი. კარლ ლაგერფელდმა მომწერა: ’60-იანებში პარიზი იყო შანელის და ბალენსიაგასი, მე მზად ვარ ეს დრო დაბრუნდეს’. ჩემს კარიერაში იყო პერიოდი, როცა ყველა მირეკავდა, მირეკავდა ლუი ვიტონის ბერნარ არნო, პრადას გუნდი, გუჩის გუნდი (დღევანდელი ქერინგი), ყველა ერთს მეუბნებოდა: “დიდი ბრენდი? საკუთარი ბრენდი? ყველაფერს მოგცემთ.” ავირჩიე ქერინგი ტომ ფორდის გამო. ტომი ერთადერთი იყო, რომელმაც ჩემთან საუბრის დროს აქცენტი იმაზე გააკეთა,თუ რა იქნებოდა ჩემი პიროვნებისთვის უკეთესი. იცით, ამბობენ, რომ არსებობს მოდა ტომ ფორდამდე და მოდა ტომ ფორდის შემდეგ, მე ვეთანხმები, რადგან მან მოდის ბიზნესისადმი დამოკიდებულება შეცვალა. ჩემს კარიერაში რთული პერიოდი სწორედ მაშინ დადგა, როცა ტელევიზორში მოვისმინე ინფორმაცია, რომ ტომ ფორდი და დომენიკო დე სოლი გუჩიდან მიდიოდნენ. ამის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა… შემდეგ უკვე ისეთ ხალხთან მიწევდა მუშაობა, რომლებსაც მოდური პროდუქტი იოგურტი ჰგონიათ. რამდენჯერმე ვცადე ფრანსუა პინოსთან საუბარი, ბევრჯერ მივსულვარ მათთან თხოვნით, მაგრამ არ მომისმინეს, შემოქმედებითად დამაშრეს. ამიტომ წამოვედი ბალენსიაგადან.

ნიკოლა პარიზის ქუჩებში

ბალენსიაგადან წამოსვლის შემდეგ გაორება მჭირდა. ხალხი იმდენად მაკავშირებდა ბალენსიაგასთან, რომ დამეწყო ფიქრები: ‘ბალენსიაგა- ეს მე ვარ და დამოუკიდებლად არ ვარსებობ’. მახსოვს,როცა ბალენსიაგადან წამოვედი, თანამშრომლები მოვიდნენ და მითხრეს: ‘მადლობა ყველაფრისთვის, მადლობა, რომ მოდის ისტორიის ამ მნიშვნელოვანი თავის ნაწილი გაგვხადე’. ამის შემდეგ ბერნარ არნომ დამირეკა და ლუი ვიტონი შემომთავაზა, დავთანხმდი, ვფიქრობდი, რომ ეს იქნებოდა ცალკე ისტორია და ბალენსიაგადან საბოლოოდ გამოსვლა. საკუთარი ბრენდის გახსნაზე ახალგაზრდობაში არ ვფიქრობდი, რადგან მეგონა ბალენსიაგა ვიყავი მე. შეიძლება მომავალში გავაკეთო, მაგრამ ამ ეტაპზე ლუი ვიტონში ბედნიერი ვარ.“

.